OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



donderdag 29 januari 2015
verhalen | ovidius romeinen literatuur 

poëzie-week: de wijsgeer & de lente



Aan het eind van zijn Metamorphosen dicht Ovidius over de eerste koningen van Rome. Numa – die later de opvolger van koning Romulus zou worden – ontmoette de wijsgeer Pythagoras (zesde eeuw vC) en luisterde naar diens wijze lessen.
Dat zo'n ontmoeting historisch gesproken nooit kan hebben plaats gevonden, is niet relevant. Ovidius dichtte en dáár gaat het om.

Pythagoras zit boordevol goede gedachten en vertelt dat "Alles verandert, niets vergaat".
En hoe mooi beschrijft hij niet – in Ovidius' woorden – de lente (XV.200 e.v.), opnieuw in die mooie vertaling van M. d'Hane-Scheltema:

"En dan, je ziet toch dat een jaar vier jaargetijden doormaakt
en zo de fasen van een mensenleven imiteert:
bij nieuwe lente is het jaar nog teer, het leeft van sappen
gelijk een kind; er spruit een fris, nog niet zo sterk gewas,
onzeker, maar het stemt de boeren wel al blij en hoopvol;
alles staat dan in bloei, de rijke bodem speelt zijn spel
met bloesemtinten, maar het groen moet nog volwassen worden".

Ik kijk naar buiten en het nat-sneeuwt.
Hebt u ook al zo'n zin in de lente?

woord @ conens & van wiechen
vertaling @ M. d'Hane-Scheltema