OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



woensdag 06 juli 2016
woorden verhalen | ovidius romeinen literatuur 

het slechte in de mens



Ik hou van Ovidius' Metamorphosen, een Romeinse bijbel vol verhalen, avonturen en prachtige beschrijvingen.

In een van de verhalen (II.760 e.v.) heeft de godin Minerva Vrouw Jaloezie nodig en – in de fantastische mooie Nederlandse vertaling van M. d'Hane-Scheltema

"Zij gaat dus snel naar het met donker gif besmeurde huis
van Vrouwe Jaloezie. Dat lag diep in een dal verscholen,
nooit door de zon beschenen, onbereikbaar voor de wind,
somber en altijd vol van starre kilheid, ja, een huis
waar nimmer haardvuur had gebrand en altijd hing er mist".

Even verderop wordt Vrouw Jaloezie beschreven:

"Bleekheid ligt op haar wangen, heel haar lijf is uitgemergeld,
haar blik kijkt altijd schuin en haar gebit is roestig vuil,
haar hart met gal bezwadderd en haar tong vol giftig speeksel.
Ze lacht uitsluitend als ze weet van andermans verdriet,
geniet geen slaap, omdat ze wakker ligt van schrikgedachten;
ze loert afgunstig op succes van mensen en ze kwijnt
al loerend weg: ze proeft ervan én wordt beproefd, en daarmee
wekt ze haar eigen kwelling".

De tekst is zo beeldend. Ik zie het kille huis voor me en zie Vrouw Jaloezie – "heel haar lijf is uitgemergeld" – in actie. Ze grijpt haar staf die is omwikkeld

"met doornprikkels, en in donker wolkenkleed gehuld
gaat ze, en waar ze gaat vertrapt ze bloeiende gewassen,
grassen verschroeit ze en papaverbollen breekt ze stuk
en met haar adem blaast ze gif uit over mensen, steden
en huizen"....

De lezer begrijpt nu helemaal hoe slecht en akelig jaloezie is!

woord @ conens & van wiechen
vertaling @ M. d'Hane-Scheltema