OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



woensdag 25 maart 2015
spanje | romeinen spanje | (kelt)iberiërs romeinen 

numantia's einde?



 

De situatie werd voor de Numantijnen hoe langer hoe kritieker. In voorjaar 133 vC probeerden Rectugenos, de moedigste van alle Numantijnen, en enkele companen de stad te ontvluchten om  hulp te vragen in nabijgelegen steden. Ze wisten op een bewolkte nacht door de Romeinse blokkade heen te breken. Maar de Numantijnen vroegen in enkele steden tevergeefs om hulp. Inwoners waren als de dood voor de eventuele wraak van de Romeinen als ze hulp zouden bieden en joegen de Numantijnen weg of brachten Scipio verslag uit.
In Numantia ontstond een groot voedselgebrek dat zó nijpend werd dat men soms tot kannibalisme overging. "Geen enkele vorm van ellende was afwezig", aldus onze Romeinse geschiedschrijver. In de zomer van 133 vC moesten de Numantijnen zich wel overgeven, maar wel nadat velen van hen vrijwillig de dood hadden verkozen "zo hevig was de liefde voor de vrijheid en zo groot de dapperheid in deze kleine barbaarse stad".
De overgebleven Numantijnen boden bij de overgave zo'n schokkend schouwspel dat ze zelfs bij hun vijand medelijden opwekten. Scipio koos vijftig van hen uit voor zijn triomftocht in Rome, verkocht de rest en maakte de stad met de grond gelijk. Numantia was niet meer en Rome had een hardnekkige vijand klein gekregen. Door deze moeilijke, 'Spaanse' oorlogen werden de Romeinen gedwongen hun militaire organisatie te veranderen en aan te passen om doelmatiger te kunnen vechten tegen een vijand die lichter bewapend in kleine groepen de guerrilla-oorlog uitvond.
Numantia was niet meer, maar de herinnering aan Numantia bleef, zo blijkt morgen.

beeld & woord © conens & van wiechen