OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



donderdag 22 januari 2015
tunesië | carthago libanon 

hij die de gunst van baal geniet



 

Iedereen kent Hannibal van Carthago wiens naam letterlijk betekent: hij die de gunst van [de god] Baal geniet. Hij trok met olifanten de Alpen over, hield jarenlang militair huis in Italië, deed Rome sidderen en werd later een voorbeeld voor grote militaire strategen (onder wie Napoleon).
Nadat Hannibal in 202 vC de slag bij Zama (Tunesië) verloor, moest Carthago een jaar later  instemmen met een vredesovereenkomst waarin een enorm bedrag geëist werd als herstelbetaling. Hannibal zelf bleek over veerkracht te bezitten, want in 196 vC toen hij een belangrijk bestuursambt in Carthago kreeg, pakte hij voortvarend corruptie aan, hervormde politieke instellingen in de stad én bouwde. Ondanks de betalingen aan Rome ging het Carthago voor de wind. Rome zag deze activiteiten met lede ogen aan en dreigde Carthago onder druk te zetten om Hannibal uit te leveren. Hij zocht zijn toevlucht in het oostelijk Middellandse Zeegebied en ging eerst naar de moederstad van Carthago – Tyrus (Libanon) – om zich later als militair deskundige aan enkele hellenistische vorsten te 'verhuren'. Toen de Romeinen hem té dicht op de hielen zaten, pleegde hij in 183 vC – bijna 64 jaar oud – zelfmoord om niet in Romeinse handen te vallen.

De prachtige Punische huizen – opgegraven door Franse archeologen in de zeventiger en tachtiger jaren van de vorige eeuw – zijn goed te dateren (rond 200vC) en passen uitstekend in Hannibal's daadkrachtige politiek in Carthago en sluiten aan bij zijn latere reputatie als planner van steden. In deze stevig gebouwde huizen van het "Quartier Hannibal" zijn watercisternen aanwezig, een open binnenhof, lange gang en verschillende ruimten. Ook was er zeker een eerste verdieping (misschien zelfs meer verdiepingen).

De intense stilte werd ineens verbroken door een meisje in een witte jurk. Huppelend rende ze door de lange Punische gang, dwars door het open hof – met waterput – naar een van achterkamers en leek toen te verdwijnen.
Even kwamen de huizen na 2200 jaar weer tot leven ....
Zo zijn ruïnes ons het liefst: de stilte, het verleden én het onverwachte!

beeld & woord © conens & van wiechen