OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



maandag 10 juni 2013
olifant middeleeuwen italië | puglia - apulië fabelwezens 

de kuise olifant



De olifant was in de middeleeuwen verworden tot een heel bijzonder fabel-dier.

De Romeinen kenden en gebruikten de olifant, maar in middeleeuws Europa werd het dier toch vrijwel nooit gezien. Er waren enkele uitzonderingen; zo leefde - bijvoorbeeld - de olifant Abu Abbas tot 810 in Aken; hij was een geschenkje van kalief Harun ar-Raschid aan Karel de Grote!

Maar in het algemeen was de olifant in de middeleeuwen verworden tot een fabel-dier. Dat neemt niet weg, dat men toen wel heel wat dacht te weten over het kolossale dier: de olifant was intelligent, had een goed geheugen, maar was doodsbang voor muizen en haatte draken en slangen. De olifant kon moeilijk paren en als ze hét dan al deden, dan wel in het verborgene en maar één keer in hun leven. Vandaar dat de olifant als een kuis en preuts dier werd gezien. Olifanten hielden van wijn, werden 300 jaar oud, hadden grote slagtanden, waren zorgzaam voor andere dieren, brachten verdwaalde mensen terug, hadden eerbied voor zon en maan en vochten niet om vrouwtjes. Want - nog steeds is de middeleeuwer aan het woord - olifanten pleegden geen overspel. "Mensen, neem toch een voorbeeld aan het beschaafde gedrag van deze redeloze dieren!", aldus een vermanende schrijver toen.

Misschien dat de gedachte aan de kuise, vriendelijke, vrome en niet overspelige olifant de elfde-eeuwse kunstenaar Romualdus door het hoofd speelde toen hij de marmeren bisschopszetel in Canosa di Puglia (Z-Italië) liet dragen door olifanten: als lichtend voorbeeld voor de bisschop die op de stoel mocht zitten.