OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



maandag 18 februari 2013
romeinen middeleeuwen italië fabelwezens 

eierleggende haan - basilisk



Er was eens .... een oude haan die zijn ei (!) legde in de broeierige mest.
Na een tijdje kraakte de eierschaal en kroop uit het ei een basilisk, een haantje met slangestaart, zo groot als een stevige hand. Deze basiliscus is met recht - zoals zijn Latijnse naam betekent - een klein koninkje.

De oude Romein Plinius schreef het al: de basilisk doodde alles en iedereen die hij op zijn pad tegen kwam. Overal waar hij liep verdorden bomen, verschrompelden vruchten en al het frisse groen ging dood. Zelfs de hardste steen sprong in stukken door zijn gif. Vandaar dat hij in de woestijn leefde!
Zelfs als een man te paard met een lans de basilisk doorstak, werd de ruiter op zijn beurt via zijn lans door het verschrikkelijk - en blijkbaar zich razendsnel verspreidende - basiliskengif gedood. Zó sterk was het gif. Maar het gif had hij lang niet altijd nodig, want zijn blik was ook al dodelijk. Ook voor zichzelf.
Dus Alexander de Grote gebruikte zijn schild als spiegel om de basilisk als het ware zelfmoord te laten plegen! Gelukkig waren er twee dieren die de basilisk de baas waren, nl. de wezel en de haan. De wezel was in staat de basilisk dood te bijten en de haan ..... die hoefde alleen te kraaien. Blijkbaar was de basilisk allergisch voor hanengekraai!
Ook de mens kon de basilisk doden door een variant van Alexanders methode te gebruiken. Was er een basilisk in de buurt, moest de mens onder een glazen stolp gaan zitten, de basilisk zou zijn gif spuiten dat op het glas afketste waardoor het ondier zelf gedood zou worden .....

Voor de middeleeuwer was de basilisk een realitiet en in zijn kwaadaardigheid en mooi symbool van de duivel, van zonde ... en daarom ook met veel fantasie afgebeeld, zoals hier rond de kerkdeur van de kathedraal van Bitonto (twaalfde eeuw).
Wij weten dat het dier duizenden jaren alleen bestond tussen de oren van mensen. Gelukkig maar!