OudWeb-log - voorbije toekomst



donderdag 09 april 2015
syrië pelgrims & reizigers italië | rome israël & palestijnse geb | jeruzalem islam | kunst & architectuur heiligen | VII slapers engeland duitsland byzantium turkije | istanbul 

ademloos luisterend publiek



 

In Eichstätt (Beieren) staan een paar prachtige beelden van de heilige Willibald, vooral het monumentale stenen beeld in de dom (1514) is indrukwekkend en minitieus in detail.

Willibald mag dan een heilige bisschop zijn geweest, historisch is hij vooral interessant omdat hij een pelgrim was, die reisde, bad én zijn reisverhaal naliet. Op 23 juni 778 vertelde de toen ongeveer 78-jarige bisschop enkele nonnen zijn pelgrimsavonturen. De nonnen waren onder de indruk en één van hen, Hugeburc, schreef het relaas op. 

Willibald kwam uit een Angelsaksische familie, werd geboren in Zuid-Engeland en was de broer van Walburga. Van jongsaf kreeg hij onderwijs in een klooster en besloot in de jaren twintig van de achtste eeuw te pelgrimeren. Eerst naar Rome waar hij ruim twee jaar bleef. Daarna pelgrimeerde Willibald via Sicilië naar Ephese (W-kust Turkije) om daar de grot van de Zeven Slapers en het graf van Johannes te bezoeken. Hij zag zelfs twee kluizenaar zuil-zitters in die omgeving. In een Syrische stad werden Willibald en zijn zeven medepelgrims door de "heidense Saracenen" in het gevang gegooid op beschuldiging van spionage. Omdat een medechristen een broer had die bediende was in het paleis van de Omayyaden bestuurder, kregen zij uiteindelijk wel hun vrijheid terug. Ze wisten ook een soort reisvisum te bemachtigen waarmee zij naar Jeruzalem konden reizen. Willibald bezocht de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden, zoals Nazareth en het Meer van Tiberias. Hij poedelde in de Jordaan, reisde verder naar Damascus en verbleef uiteindelijk ook nog eens twee jaar als kluizenaar in Constantinopel (Istanbul).

Wat zullen die nonnen aandachtig geluisterd hebben, naar zijn verhalen.... Willibald bijna verslonden door een leeuw ... Willibald die kostbare balsem smokkelde ... Willibald die tijdens zijn rondzwervingen zomaar blind werd. Twee maanden kon hij niets zien. Hij ging opnieuw naar Jeruzalem. Toen hij daar de Heilige Grafkerk binnenging, kon hij ineens weer zien! Een écht wonder!

In Eichstätt keken wij Willibald in zijn stenen ogen.
Zijn échte ogen hebben de vroeg-islamitische wereld gezien ten tijde van de Omayyaden en het Byzantijnse Constantinopel onder keizer Leo III. We zouden willen dat Willibaldus de nonnen nog uitvoeriger over zijn reizen had verteld!

beeld & woord © conens & van wiechen