lezing pergamon

 

Alexander versloeg de Perzische koning en breidde zijn rijk uit tot aan India. Na zijn dood in 323 vC werd zijn immense rijk verdeeld onder zijn generaals (diadochen). Oost-Anatolië werd ingelijfd bij het rijk der Seleuciden en west-Anatolië werd uiteindelijk een zelfstandig koninkrijk geregeerd door de Attaliden met Pergamon als schitterende hoofdstad met een theater, paleizen en een beroemde bibliotheek.
Pergamon bereikte zijn hoogtepunt in de tweede eeuw vC onder Eumenes II, die in 190 vC samen met de Romeinen de Seleuciden versloeg. Hierdoor werd het gebied van Pergamon nog verder uitgebreid en besloeg het het grootste deel van (west) Anatolië. Een rijk en vruchtbaar gebied waar de kudden behalve wol, vlees en melk ook het perkament (pergamena) leverden dat Pergamon tot in onze tijd in naam doet voortleven.

Het belangrijkste monument van Pergamon staat nu in het Berlijnse Pergamon-museum en is het grootse altaar gewijd aan Zeus en Athena opgericht door Eumenes II n.a.v. zijn overwinning op de Galliërs. Het stond midden op een plein en had een 120m lang fries (bijna 2m hoog) waarop de strijd tussen goden en giganten was afgebeeld, een verwijzing  naar de triomf van orde over chaos. Attalos III (138-133 vC) regeerde kort en vermaakte per testament zijn koninkrijk aan Rome.

In deze lezing geeft archeologe Annet van Wiechen Pergamon zijn oude glorie even terug en is er ruime aandacht voor het Zeus-altaar.