|
© tekst & beeld conens & van wiechen |
|
Cairo Vier steden - Babylon, Fustat, al-Askar en al-Qatay - gingen vooraf aan de stichting van de stad Cairo (969). Direct na de moslim verovering van Egypte (641) werd op bevel van kalief Omar door de eerste gouverneur Amr ibn al-As een nieuwe hoofdstad gesticht nl. Fustat, bij het oude Babylon op de O-oever van de Nijl. Nadat de Abbasiden in 750 de macht naar zich toe hadden getrokken, stichtten zij ten NO van Fustat een eigen, nieuwe stad, nl. al-Askar. Ahmad ibn Tulun werd in 868 vanuit Bagdad naar Fustat gestuurd om de gouverneur van Egypte bij te staan. Toen deze twee jaar later overleed, nam Ahmad zelf de touwtjes in handen en stichtte zijn eigen, nieuwe hoofdstad: al-Qatay (de Districten). Toen in begin 10e eeuw een leger uit Irak korte metten maakte met deze onafhankelijk regerende 'gouverneursfamilie' werd al-Qatay met de grond gelijk gemaakt, alleen de Ibn Tulun moskee bleef in gebruik. Na hun verovering van Egypte stichtten in 969 de Fatimiden hun nieuwe stad, Cairo. Ze bouwden direct na de stichting de al-Azhar-moskee en de kalief al-Hakim voltooide de moskee die door zijn vader was begonnen. In de loop van de eeuwen werd de stad onder de Fatimiden en hun opvolgers sterk uitgebreid en prachtig verfraaid met enorme religieuze complexen, zoals de Mamlukse moskeeën van sultan al-Nasir Mohammed op de citadel, van sultan Hasan (rond 1360) en van sultan Barquq (rond 1385).
|
|
Palmyra
De stad Palmyra in de Syrische woestijn was al heel lang een belangrijke pleisterplaats. Rijk aan water-bronnen was hier de mogelijkheid om mens en dier te laven op de lange handelsroutes die oost en west met elkaar verbonden. De nederzetting werd vooral belangrijk vanaf het eind van de eerste eeuw vC toen handelscontacten toenamen, omdat de vraag in de Romeinse wereld naar luxe goederen uit het oosten groter werd. Of het nu zijde uit China, wierook uit Arabia of glas uit het Middellandse Zeegebied was, de inwoners van Palmyra verhandelden het. De rijkdom van de inwoners - zeker van de elite - is nu nog te zien aan de schitterende portretten van mannen en vrouwen die bij de graf-gebouwen zijn teruggevonden. Vrouwen werden met hun kostbare sieraden en mannen in hun geborduurde gewaden in steen vereeuwigd. Archeologen hebben in deze graven ook nog échte textiel-fragmenten teruggevonden: van locaal vervaardigde wollen kleding, van chinese zijde en van indiase katoen. In Palmyra ontmoetten oost en west elkaar, ook in de architectuur. In de grootse Bel-tempel zijn - bijvoorbeeld - locale bouwtradities vermengd met architectonische elementen uit de Griekse en Romeinse wereld. Aan weerszijden van de hoofdstraat waren rijkversierde zuilen-galerijen en in de loop van de eeuwen lieten rijke inwoners op hun kosten poorten, tempels, zuilen-galerijen en andere monumenten bouwen. Zelf woon-den ze in comfortabele huizen die op de Romeinse manier naar binnen gekeerd waren; alle kamers waren gegroepeerd rond een rechthoekig open hof. Ook al was het zomers erg heet, binnen in de huizen was het aangenaam toeven! Op een van de consoles aan de zuilen langs de hoofdstraat stond - volgens een nu nog te lezen inscriptie - eens een standbeeld van de beroemdste inwoner van Palmyra: Septimia Bat-Zabbai of Az-Zabba, beter bekend als koningin Zenobia. Zij was in de derde eeuw in staat niet alleen Palmyra met vaste hand te besturen, haar militairen veroverden ook nog eens grote gebieden op de Romeinen. In de zomer van 272 kwam keizer Aurelianus met een 40.000 man sterk leger naar Palmyra om deze koningin een lesje te leren. Zij en haar leger leden de nederlaag en Aurelianus voerde Zenobia in triomf mee naar Rome. Wat daarna met haar gebeurde is niet met zekerheid bekend. We geven de voorkeur aan het verhaal dat Zenobia de rest van haar leven in een villa in Tivoli verbleef waar ze in hoog aanzien stond. In de herinnering van de westerse en islamitische wereld leefde ze voort in mythen die haar wijsheid, moed en kuisheid toedichtten.
|
|
Zwart-Wit - fotografie Ruud Conens |
|
Een zwart - wit foto biedt zoveel .... rust, contemplatie, tijdloosheid én de mogelijkheid om zelf de foto "in te kleuren" al naar gelang stemming of herinnering.
Ruud Conens is een échte liefhebber van zwart-wit fotografie. Als hij maar even de tijd heeft, zoekt hij met kennersoog het standpunt, wacht tot juist die storende moderne auto uit beeld of die ezel ín beeld is. Zijn liefde gaat uit naar ruїnes en bouwwerken met een markant verleden; de resten van een Romeinse tempel of een duizend jaar oude moskee. Zijn traditionele klassieke manier van fotograferen - zonder opsmuk maar met oog voor detail - sluit perfect aan bij de zichtbare (on)vergankelijkheid van zijn onderwerpen.
|
|
●
Auteursrechten (copyright) van alle beelden en alle teksten op deze web-stek
www.OudWeb.nl berusten bij Conens & van Wiechen. Verveelvoudiging van beeld en/of tekst in wat voor vorm dan ook is alleen toegestaan na voorafgaande toestemming van Conens & van Wiechen. |