OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



maandag 12 september 2016
ezel literatuur marokko 

het akelig lot van een ezel



 

Er was eens een ezel in dienst van een tuinman. Hij had een hard leven met veel slaag en weinig eten. Toen smeekte de ezel Zeus om een betere meester. Zeus streek met de hand over zijn hart en zorgde ervoor dat een pottenbakker de nieuwe eigenaar werd van de ezel. Verschrikkelijk: in plaats van groen, moest hij nu potten en amforen dragen! Zijn last en lot waren nóg zwaarder geworden. Opnieuw bad de ezel tot Zeus en weer willigde de oppergod de wens van de ezel in. De ezel werd verkocht aan de leerlooier. Toen barstte de ezel in tranen uit en dacht: "Ach, was ik maar bij de tuinman gebleven, want mijn nieuwe baas zal zelfs mijn velletje nog tot leer bewerken". 

De moraal van deze fabel is dat knechten hun vroegere meester vooral missen als ze ervaring krijgen met de volgende.

Dit is een van de vele fabels van de Griek Aesopus, die leefde rond 600 vC, als hij tenminste ook écht geleefd heeft. Aesopus' bestaan en schrijversactiviteiten zijn in historische nevelen gehuld. In ieder geval moesten wij aan deze ezelfabel denken in de nauwe straatjes van Fez (Marokko). Onze neuzen roken de ezel voordat we hem zagen. Beladen met stinkende huiden sjokte hij naar de leerlooierij.

Ja, we begrepen nu dat deze Aesopus-ezel hevig terugverlangde naar het frisse groen!

 © www.deEZEL.nl A. van Wiechen