OudWeb-log & MOZAÏEK - voorbije toekomst



woensdag 26 september 2018
spanje souvenirs & (reis)herinneringen frankrijk 

eerbetoon



We kwamen ze vaak tegen en ze ontsloten voor ons verrassende kerkjes en andere bijzondere gebouwen.

Daarom EERBETOON aan al die sleutelhouders .......

Ze had in de ene hand een bos dahlia's en in de andere een ijzeren sleutel. Enigszins bevend stopte ze die lange sleutel in het sleutelgat en - zoals dat hoort - knarsend ging de kerkdeur open. Misschien was ze zelf ook een cliché: oud, tenger, gerimpeld en in het zwart gekleed. Ze rommelde wat bij het altaar, haalde verdorde bloemen uit de vaas en spoelde deze om in de sacristie. Teruggekomen bij het altaar stak ze haar kleurige dahlia's in de vaas. Ze pakte een plumeau en stofte de beelden af waarmee ze mompelend leek te spreken. De enige figuren die nog de tijd namen naar haar te luisteren.
Het licht kwam door de glasramen naar binnen en door de aanwezigheid van veel spinrag en opdwarrelend stof werd het licht bijna grijpbaar.
Zo zijn kerken ons het liefst: zomaar onderweg, toeval, rust en opnieuw die onverwachte band met het verleden.

De oude vrouw had ons door en wenkte ons. Hadden we de middeleeuwse schilderingen al gezien? En wat vonden van dit prachtige Maria-beeld? Toen ze doorkreeg dat we echt belangstelling hadden en zelfs de heilige met het torentje als Barbara wisten te identificeren, werden we 'goed' bevonden en mochten we onbekommerd rondkijken. Met haar aanwezigheid gaf ze de kerk leven en kleur; de kerk gaf haar nog een taak, een levensinvulling. Zij ging verder met haar dagelijkse activiteiten. Dankzij haar aanwezigheid kon de kerk met haar leuke romaanse kapiteeltjes door de fijnproever gewaardeerd worden. Genieten in rust en tijdloosheid.
Later ..... Afscheid, wat geld in het potje "voor het onderhoud van de kerk" en de tomeloze gekte van nu in.

Twee jaar later kwamen we terug. De kerkdeur bleef gesloten.
Oude vrouwtjes sterven niet alleen, ze sterven uit!

© conens & van wiechen Drs. A. van Wiechen